Happy B-day to Maichan
คนแปลกหน้าที่ฟ้าส่งมาให้เรา "รักมัน"
"ถ้าหากการพบกันของเราเป็นโชคชะตา ฉันก็ถือว่าฉันโชคดี"
เพื่อนคนหนึ่งของฉัน เคยตั้งคำถามกับฉันว่า "อะไร? เป็นสาเหตุให้เราถูกนำพามาเป็นเพื่อนกัน"
โอ้โห..คำถามโลกแตกมาตั้งแต่เริ้มต้น ใครกันล่ะ จะไปรู้ว่า ทำไมคนสองคนถึงถูกจูนให้เข้ามาผูกพันกันได้ ในขณะที่คนอีกมากมายถูกกำหนดให้แค่เพียงเดินสวนทางกันชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น
อย่างนี้ ถ้าเป็นเรื่องของคู่รัก เราก็คงตอบได้อย่างไม่ต้องคิดว่า พรหมลิขิต หรือ ด้ายแดง ที่มองไม่เห็น แต่สำหรับความเป็นเพื่อนแล้ว หลังจากใช้ความคิดตริตรองดูสักพัก ฉันก็คงขอตอบด้วยการคาดเดาจากประสบการณ์การเรียนพุทธศาสนาว่า
มันคือ
"โชคชะตา หรือ กรรมเก่า! "
เวลาที่ฉันกับเพื่อนๆ จับกลุ่มคุยถึงเรื่องก่อนหน้าที่จะมาพบกัน ฉันมักจะรู้สึกเสียวสันหลังวูบขึ้นมาทุกที ไม่ใช่ผีหลอกนะ! แต่เรื่องบางเรื่องก็ทำให้ฉันอดใจหายไม่ได้ ว่าถ้ามันไม่บังเอิญเป็นอย่างนั้น เราก็คงไม่ได้มาเป็นเพื่อนกันอย่างที่เป็นอยู่นี้
เพื่อนคนหนึ่งของฉันเคยเล่าว่า ก่อนที่เราจะได้มาเรียนอยู่ที่เดียวกัน เขาเกือบต้องถูกส่งไปอยู่กับแม่ที่ต่างประเทศ แต่บังเอิญเกิดความขัดข้องในบางเรื่อง ทำให้เขาต้องอยู่เมืองไทย และเรียนต่อที่เมืองไทย หรือเพื่อนอีกคนหนึ่งก็เล่าให้ฟังว่า ที่เขาได้มาเรียนอยู่ที่นี่ในรุ่นเดียวกับฉัน เพราะเขาประสบอุบัติเหตุต้องหยุดเรียนไปหนึ่งปี
แล้วถ้าหากวันนั้น เรื่องราวมันไม่ได้เป็นอย่างที่มันเกิดขึ้น ฉันและเพื่อน ก็คงไม่ได้มาพบกัน ผูกพันกัน และมารักกันอย่างที่เป็นอยู่ มันทำให้ฉันอดตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้ว่า
ถ้าเราไม่ได้มาพบกัน
"ฉันจะมีเพื่อนที่แสนดีอย่างนี้หรือเปล่า? "
ฉันเชื่อว่า การที่คนหนึ่งคน ถูกกำหนดให้มาผูกพันกับคนอีกคนหนึ่ง มันย่อมมีเหตุผลอะไรบางอย่าง อาจจะมาเพื่อให้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน จูงมือเติบโตไปด้วยกัน โกรธกัน เกลียดกัน หรืออะไรก็ตาม..แต่เหตุผล สำคัญเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นระหว่างฉันและเพื่อน ก็คือ เพื่อให้เรารู้สึกรักกัน
. ความรักระหว่างมิตรภาพ เป็นความรักที่แปลก แต่ยิ่งใหญ่ เพราะเพื่อน อาจไม่ใช่ผู้มีพระคุณกับเราอย่างพ่อแม่ ไม่ใช่ผู้ที่ให้ความรู้กับเราอย่างครูอาจารย์ เพื่อนเป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่งที่ถูกส่งมาเพื่อให้เรารู้สึกว่า "เรารักมัน" ก็เท่านั้น
การมีเพื่อนให้เรารัก จึงเป็นกำไรพิเศษของชีวิต ที่สอนให้เรารู้จักเสียสละ เชื่อใจ และแบ่งปันให้กับคนอื่น โดยที่เขาคนนั้น ก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เดินทางมาจากต่างที่มา แล้วมาพบกันที่จุดตรงกลางระหว่างทางของเรา
หรือพูดง่ายๆ การมีเพื่อนก็เหมือนเป็นการสร้างจิตใจขตของคนอื่นมากขึ้นนั่นแหละ.
ในเมื่อวันนี้ โชคชะตา (หรือกรรมเก่า) ได้นำพาให้เรามาพบกัน เป็นเพื่อนกัน และรักกันแล้ว เราก็อย่าลืมที่จะใช้วันเวลาในการอยู่ด้วยกันให้คุ้มค่า เพราะบางทีการที่กอดคอร้องไห้กับใครสักคน อาจมีค่ามากกว่าการหัวเราะคนเดียวตั้งมากมาย
สำหรับฉันและเพื่อนๆ ฉันเชื่อว่าเราต่างรู้สึกดีกับการมาพบกัน และมาผูกพันกัน แม้หลายต่อหลายครั้ง เราอาจต้องผ่านเรื่องราวต่างๆ มาอย่างทุลักทุเล แต่ฉันก็ยังพร้อมจะบอกเพื่อนของฉันด้วยประโยคเดิม ที่ฉันมักจะพูดเป็นประจำว่า
"ถ้าหากการพบกันของเราเป็นโชคชะตา
ฉันก็ถือว่า ฉันโชคดี"
ข้อความคัดมาจากหนังสือเล่มนึงค่ะ เราจำไม่ได้เเล้ว โทษทีนะค่ะ
วันนี้มาอัพไดแบบซึ้งๆ 55+ ขอโทษที่มาอัพช้านะ เลยวันเกิดแกมาตั้งหลายวันแนะ แต่ว่าเค้าก็ไม่ได้ลืมหรอกนะ มันไม่ค่อยมีเวลาเลย (ข้ออ้างป่าววะ) ก็นะ สุดท้ายเค้าก็มาอัพให้แกเลยนะ ทีแรกกะว่าจะเขียนข้อความอะไรสักอย่าง แต่ว่า เค้าจำได้ว่าอันนี้พิมพ์ไว้ตั้งนานเเล้วก็เลยถือโอกาสเอามาลงซะที หวังว่าแกคงไม่ว่าเค้านะ แต่เค้าไม่ได้คิดเองหรอก เหอๆ อยากจะบอกว่า "รัก" และ "คิดถึง" แกเสมอนะในยามที่ท้องฟ้ามืดหม่น คล้ายกับคนคนหนึ่ง
ที่ยังหาทางออกให้กับตัวเองไม่ได้
แต่เพียงแค่เหงยหน้ามองขึ้นไป นั่นไง
ดาวดวงน้อย กำลังส่องแสงให้กับเธอ
ขอบคุณนะ สำหรับวันเวลาที่มีให้กัน
ขอบคุณสำหรับ ความห่วงใยที่มีให้เสมอ....
ขอบคุณวันเวลา และมิตรภาพที่ดี
เพื่อน เธอคนนี้ อยากบอกว่า....
"ดีใจ" ที่ได้เป็นเพื่อนกับเธอ
ต่อไปจะเป็นข้อความถึง Akanishi Jinไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหนนะ
ตัว A ของ Kat-tun ก็ยังมีอยู่เสมอ ...
อยู่ในหัวใจ ...ใจของพวกเราทุกคนที่รักนาย
รู้ในใจดี ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมา เกิดจากอะไร....
ถึงแม้ว่าเราไม่สามารถไปแก้ไข อดีต ได้
แต่อนาคต นายก็สามารถ เลือกที่จะ "ทำ" ได้
พวกเราทุกคน จะอยู่เคียงข้าง นายเสมอ
เรารู้เสมอว่า จิน ก็คือ จิน ชอบจินที่เป็นจิน รักจินที่เป็นจิน
แล้วเราจะกลับมาพบกัน
ในวันที่นายเติบโตขึ้น
ทั้งร่างกาย และจิตใจนะ
(เข้าใจเลยว่าที่เมะพูดหมายความว่าไง)
"รีบกลับมาน้า ไอ้หมูอ้วน!!!"
ทุกวันนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นต่างๆ มากมาย ในชีวิตของเรา เวลาที่เราสุข เราทุกข์ เราจะมีที่พึ่งทางจิตใจเสมอ ไม่ว่าจะเป็นอะไร แต่บางครั้ง เราก็เผลอมองข้ามสิ่งที่ดีทีสุด ที่อยู่ใกล้ตัวเราไป แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อเราเป็นคนที่จะเลือที่จะเดินไปกับมัน ไม่หลีกหนี และสู้ไปกับมัน เดินไปพร้อมกับความสุขและความทุกข์ พยายามอยู่ให้ได้ ถึงแม้ว่าบางครั้ง มันจะเจ็บปวดมากมายสักแค่ไหน ถ้าหากว่าเราสามารถอยู่กับมันได้ คงจะมีสักวันสินะ ที่เมารถอยู่ได้ด้วยตัวของเราเอง สุดท้าย คนเราทุกคนก็จะเหลือพียงแค่เรา เพียงลำพังคนเดียว ในโลกที่แสนว้าวุ่น และกว้างใหญ่ใบนี้ แต่ไม่ใช่ว่าเราจะให้คุณชินชา จนกลายเป็นคนที่ไม่มีความรู้สึก ต้องมีสักวันแน่ที่จะมีใครสักคน ที่ทำให้คุณได้เห็นคุณค่า ในตัวของตัวคุณเอง สักวัน....
นี่คือรูป laoshi นะครับ น่ารักม้า~~
**เกรดเทอมนี้ออกแล้วเจอคณิตศาสตร์เค้าไป เกรดตกเลย ฮือๆๆๆๆ**คาเมะจังน่ารัก ตัดผมใหม่ก็น่ารัก กรี้ดดดดดดดดดดด
**เดทโน้ตภาค 2 มาแล้วววววว ดีใจ อยากดูๆๆๆๆๆ
**ไดหน้านี้เขียนไปก็งง ตัวเองไป555+
ซึ่งซะนะ -* ++
โชคดีจิงเหรอ เหอ ๆ -*
อัพละนะ -*+
คาเมะ ๆๆๆๆ-*+
BYE -*t-+c